Brazilië: dagen 9 en 10: een mengeling van China, Sri Lanka en Rodrigues

Vandaag twee dagen in één keer. De reden is heel simpel, op dag 10 zouden we uitstap en BBQ doen met een groep Braziliaanse vrienden en we moesten om 7h al weg. Maar daarover straks meer.

Eerst dag 9. Een moeilijke dag voor den ouwe, zen dochter vertrekt vandaag en helemaal gerust is hij er niet in. T is toch wel een heel lange trip. Eerst 4 uur met de jeep naar de luchthaven en dan twee vluchten en hopelijk staat de Jordi haar dan op te wachten met een grote bos bloemen in Brussel. Yuri had de transfer geregeld en zei dat ik me geen zorgen moest maken. We hadden een chauffeur gevraagd die wat Engels kon spreken (dat is geen evidentie hier). ik heb die man toch kort uitgelegd dat ik Siciliaanse vrienden heb en dat het mes van links naar rechts over de keel gaat mocht haar iets overkomen. De man was een beetje onder de indruk en zei dat hij ook een vrouw en dochter had en me begreep. Heel veel indruk zal het niet gemaakt hebben want Charlotte vertelde achteraf dat hij één van de beste Ju Jitsu (hoe je dat schrijft weet ik ook niet) vechters van Brazilië was en hoopt om volgend jaar in Dubai aan het WK te mogen deelnemen. Ik heb de sicilianen gemeld dat er geen haast bij was.

Maar voor ze vertrokken is, zou ze eerst nog het water op gaan. Ik kan jullie zeggen dat de zee woest was, woest vermoedelijk omdat ze vertrok. Pa was zich toch wat zorgen aan het maken, maar zij niet. Met een 5 het water op. De twee andere Nuytsen aan de kant met iPad en iPhone in de hand voor de foto's. En yep, daar gaat ze, wat een verbetering met het begin van de vakantie. het is werken, heel hard werken, de golven hebben geen medelijden, maar ze overwint ze. Bernard geeft haar ondertussen nog wat extra tips en je ziet snel dat die werken. Tussen twee sessie door nog een açaí en een kokosnoot. Ze heeft het zwembad ook eens getest en het zat er op. De chauffeur was een beetje te vroeg. Het geheel deed pa denken aan haar tijd in China. Op de laatste dag moesten Martine en ik haar op de ene luchthaven afzetten zodat ze naar Chengdu kon terugvliegen en wij vanuit de andere naar Brussel. Een dochter zo achterlaten in een vreemd land, het doet wat met den ouwe, hij kan daar slecht tegen.

We hebben af en toe een berichtje uitgewisseld terwijl ze onderweg was, pa blijft ongerust. Op een bepaald ogenblik antwoordde ze niet meer. Je weet dat er delen met slechte ontvangst zijn, maar toch, eens bellen dus over whatsapp. Het duurde lang, heel lang, maar toen antwoordde ze, bleek ze in slaap gevallen te zijn. Pa is ongerust gebleven tot het vliegtuig naar Lissabon is opgestegen.

Ondertussen is ze veilig thuis, gaat ze mama, oma en opa bezoeken vandaag want die zullen ook blij zijn.

De twee mannen blijven over in Brazilië. Zij hebben op dag 9 niet meet gekite, maar een rustdag ingebouwd. Yuri neemt contact op en vraagt of we op zaterdag (dag 10) goesting hebben om met een groep Brazilianen de verjaardag van John John te vieren. De John hebben we twee dagen terug leren kennen tijdens een etentje 's avonds en hij vraagt of we mee gaan. Programma: naar de secret lagoon, een downwind van een kilometer of 5 à 8, gevolgd door een BBQ en nog wat kiten. Vertrek om 7h! Dat is voor ons wat vroeg want er is pas ontbijt om 7.15h en zonder eten gaat den ouwe geen uitdagingen aan. Bijkomend, hij haat een down wind. Hij kan zich niet één down wind herinneren waar het vlekkeloos liep of waar hij geen problemen had. Maar goed, ze drongen aan, Bernard had er zin in, dus den ouwe mee.

's morgens een snel ontbijt, Yuri die ons oppikt en wij naar zijn vrienden een beetje verder hier. We zijn met een kiter of 15. Het was een volksverhuizing: voor 15 man een kite, een bord een harnas; dan eten en drinken, stoeltjes, houtskool. Een hoop, twee grote jeeps vol vol vol met materiaal. Ik had het moeten weten, maar de klok tikt hier anders, tegen dat we vertrekken is het half negen voorbij, den ouwe denkt aan zijn ontbijt maar ook aan wat komen gaat, de downwind. De sfeer is uitgelaten, de Brazilianen zijn er helemaal klaar voor, muziek op, discussies, gewoon geweldige sfeer. Na een kwartiertje komen we bij de lagoon. Ik zie dat er weinig plaats is, zeker om zoveel kites te lucht in te krijgen zonder ongelukken. Maar ik zie ook dat er bijzonder weinig wind staat, als dat maar goed komt. Bernard denkt daar niet over na volgens den ouwe, die lost toch alles op als hij aan het kiten is. Den ouwe denkt dat hij beter als één van de eerste kan vertrekken, dan heeft hij wat voorsprong want straks vliegen ze hem weer langs alle kanten voorbij en als laatste zou hij niet graag aankomen.

Maar het begin is al een veeg teken. De kite in de lucht krijgen dat ging nog, maar dat de kite den ouwe uit het water zou trekken dat bleek een hele opgave. Den ouwe zijne kite was ook te klein, maar ge staat daar en veel keuze heb je niet meer. De kite gaat dan voor de eerste keer terug neer, niet zomaar, maar als een blad van een boom dat naar beneden dwarrelt. Daardoor komt die kite verkeerd op het water te liggen en is het een opgave om die weer de lucht in te krijgen. Yuri een eerste keer wat ongerust want voor die kite opnieuw omhoog was, dat duurde. Den ouwe nog niet ongerust, maar was blij dat hij zijn pilletjes genomen had voor de bloeddruk en  de slokdarm. Dit zou wel eens zeer stresserend kunnen worden. Ondertussen zit Bernard natuurlijk ook al op het water en dat gaat veel vlotter. Zoiets geeft de burger moed, maar niet den ouwe, die denkt dat hij er niks van kan, begint zich nog meer te ergeren. Uiteindelijk geraakt den ouwe ook weg en eigenlijk begint het te vlotten. Bernard blijft wat in de buurt. Maar de wind wil niet mee vandaag, het minste wat je wat te laat of verkeerd reageert valt die kite uit de lucht. Meer dan de helft van de kites is wel uit de lucht gevallen, maar dit deel van de wedstrijd heeft den ouwe rijkelijk gewonnen, met 10 keer komt hij niet toe. Je moet dan tussen door nog wat zigzaggen want die lagoon is op een bepaalde plaats geen 10 meter breed en maakt een S bocht. Dat stukje heeft de ouwe overleeft, dus er is opnieuw hoop, de wind waait ondertussen een heel klein beetje meer. Bernard leeft zich uit maar blijft in de buurt. Maar in de buurt wordt relatief een beetje later. Den ouwe wordt wat te zelfzeker, schuift mee op met de groep, ziet in de verte de meet liggen en denkt dat hij daar maar beter recht naar toe gaat (tenslotte is de eerste plaat altijd leuk). Stoem, stoem, stoem, met zo weinig wind moet ge er uw verstand bij houden. Dus de kite weer naar beneden, na veel gepruts weer omhoog. Dat herhaalt en herhaalt zich. Ze hebben het 10 kilometer verder ook gehoord want als den ouwe gefrustreerd raakt dan mag iedereen het weten en horen. Dus Bernard blijft "relatief" kort bij want die kent den ouwe en weet dat hij beter wat uit de buurt blijft. Yuri weet dat nu ook. Allee het gesukkel is van die aard dat den ouwe gezworen heeft nooit nog een downwind te doen. Uiteindelijk is hij aan de meet aangekomen, niet als eerste, maar zoals gevreesd als laatste. Hij had er zijn buik van vol. de Yuri heeft zich 100 keer verontschuldigd, maar die kon er natuurlijk ook niks aan doen. Den ouwe heeft dringend een pint nodig, maar de drank laat nog een uur op zich wachten, volgens den ouwe hadden ze hem beter met de jeep laten rijden en iemand anders de downwind laten doen. Den ouwe zijn eerste downwind was in Rodrigues, ook dat was geen succes. Downwinders zijn gewoon niks voor hem.

Langzaam pikt de wind wel op, maar dat is nu te laat. Ze beginnen de BBQ op te starten. T is allemaal primitief, maar de sfeer zit goed, de vis wordt boven gehaald. Een roofvis van ne dikke meter (wij hebben de voorste helft), verse tapioca en eten maar. Veel verhalen onder mekaar, maar wij verstaan daar niet veel van. T is wel heel plezant, een onvergetelijke belevenis. Enige probleem was wat schaduw te vinden. We zijn volledig geïntegreerd in Brazilië. De BBQ had veel weg van onze trip in Sri Lanaken op een verlaten eiland en de verse tonijn op het houtvuur.

Ondertussen was de wind flink aangetrokken en iedereen weer het water op. Sterke wind, maar zeer vlagerig wat het niet makkelijk maakt. Er was een fotograaf bij met een drone. Het is schrikken als die drone plots voor je opduikt. Bernard kent dat natuurlijk en weet dat goed te bespelen. We zijn benieuwd wanneer we de beelden te zien krijgen. Tegen 15h hebben we opgedoekt, alles opgeruimd en terug richting dorp vertrokken. Ons licht ws wel wat uit, de inspanningen en de zon hebben hun tol geeist. Veel bleef er ook niet meer over van de dag want rond 18h gaat het licht hier letterlijk bijna direct uit.

Op naar de volgende dag en die ziet er weer veelbelovend uit, maar ook voor ons begint het af te tellen.

De overgebleven 2 Nuytsen

ps: de filmpje moet je bij video's bekijken