Brazilië: dag 13, falen hoort er bij

Op dinsdag doet men een georganiseerde downwinder van Rancho de Heixe naar Jeri. Den ouwe had gezworen geen downwinders meer te doen, het is niet iets wat hij graag doe, hij staat er altijd verkrampt op, heeft er geen genot van. Maar de dag voordien had Bernard wel een fijne en slimme opmerking gemaakt, die was hij niet vergeten. Daarop beslist den ouwe 's nachts dat hij toch zal meedoen, eigenlijk enkel om Bernard en ook Yuri een plezier te doen.

Maar downwind en den ouwe, dat gaat niet samen. Hij heeft er wel al mooie gedaan, maar echt lol heeft hij er nooit aan gehad. Afgelopen weekend was er te weinig wind waardoor ontzettend veel gesukkeld. Maar nu was het het omgekeerde, nog erger. De volle maan is hier blijkbaar een dag later dan in België. Gevolg, een zee die hij nog nooit gezien had, golven die vlot de 3 meter en meer halen, verwoestend zijn en een bijzonder hoog tij. Dat maakt het allemaal zeer uitdagend voor den ouwe in een downwind. Upwind heeft hij daar allemaal geen probleem mee.

Goed hij heeft beslist, hij zal er voor gaan. Zijn strategie is duidelijk, als eerste het water in en proberen in de kop te blijven, werkt mentaal altijd goed. Je ziet er al een aantal sukkelen om in het water te geraken, forse wind, maar zeer forse branding (zoals gezegd, nooit gezien hier). Het water zal uiteindelijk over op het strand lopen, daar waar we reden met de auto, is zee geworden, zo hoog was het tij.

Den ouwe gaat het water in, en is eigenlijk direct weg. T zit goed denkt hij. Wat dieper de zee in had men gezegd want er liggen kleine vissersbootjes in de weg, ook visnetten en straks de rotsen die voor onze lodge liggen. Allemaal niet ongevaarlijk als je daar terecht komt. Na de rotsen kan je dan terug wat korter bij de kustlijn varen.

Den ouwe had zijn strategie klaar. Als hij het te moeilijk zou vinden dan stopt hij aan de lodge. als het goed loopt dan gaat hij gewoon door. Maar het gaat verbazingwekkend goed. Hij gaat vlot met de wind mee, ziet wel wat af, maar blijft netjes in de kopgroep. Bernard blijft altijd in de buurt, niet te kortbij want dan wordt de ouwe nerveus, maar ook niet te ver weg want dan wordt den ouwe ook nerveus. 

De lodge komt snel in zicht en de beslissing wordt genomen, doorgaan! Nog één moeilijk (eerder gevaarlijk) punt, voorbij de rotsen en dan kan je wat meer aan de kustzijde kiten. Ook de rotsen feilloos voorbij. De meet is nog ver, maar de moed is zeer hoog. De natuur is echter nog niet uitgespeeld, het tij nadert zijn hoogste punt, de golven worden hoger en agressiever. Den ouwe maakt, in zijn inschatting nadien, een fout (ja hij denkt daar achteraf nog lang over na, speelt die film nog een paar keer af). Hij gaat korter naar de kustlijn. Maar daar is de branding fors, de golven geweldig, de fysieke uitputtingsslag start. Het wordt moeilijk, niet omdat hij het niet kan, wel omdat zijn fysiek deze is van een ongetrainde zestig plusser. Tussendoor blijft hij even liggen in het water om op adem te komen en vertrekt hij opnieuw. Den ouwe tegen het natuurgeweld, maar hij is nog niet klaar met de natuur en gaat die overwinnen. De eenzame fietser die kromgebogen tegen de wind, de wedstrijd wint, zo voelt hij zich! Hij kijkt in de verte of hij de meet al ziet, maar niks ziet hij, alleen strand en woeste golven. Bernard nog steeds in zijn buurt, den ouwe nog redelijk in de kopgroep. Het deed den ouwe wat denken aan die keer dat hij met den Trikke en Carl in Brugge ging fietsen. Ook toen, en nog veel jonger, ging zijn licht uit alhoewel hij heel andere plannen had. Het niet zien van de meet speelt in den ouwe zijn kop, bijkomend begint hij zijn plaats in de kopgroep wat te verliezen. Maar hij vecht nog, hij is nog steeds niet de laatste, hij gaat dit halen. Maar ook het verspelen van zijn koppositie begin in zijn hoofd te spelen, mentaal wordt het moeilijk, fysiek nog moeilijker. Hij rust al wat meer tussendoor in het midden van de zee. Zijn benen lopen leeg, maar zijn gedachten gaan naar de meet, hoe fijn zou het zijn dat hij daar kan aankomen in deze condities. Als hij dat aan het thuisfront kan melden.

Zijn hartslag is omhoog gegaan, zijn ademhaling ook, hij ziet af, nadert het punt van kraken. Toch nog even doorzetten denkt hij, misschien wordt het wat beter dadelijk. Dan ziet hij de jeep die op het strand meerijdt, die blijft bij de laatste kiter voor het geval dat ... . Dat geeft geen tik, maar een mokerslag, den ouwe is ondertussen de laatste van de groep. De jeep is de bezemwagen in de ronde van Frankrijk, het publiek dat nog wel schreeuwt en aanmoedigt, maar eigenlijk al weet: die redt het nooit. 

Ergens in de helft, neemt den ouwe een drastisch besluit, hij kent de gevolgen, straks komt een enorm gevoel van falen op hem af. Want ja, hij heeft gefaald, hij is naar het strand gekite en gewoon gestopt. Het ging fysiek niet meer. Bernard is mee naar het strand gekomen, gaf aan dat den ouwe het toch wel goed gedaan had, maar den ouwe denkt iets heel anders, opgeven staat niet in zijn woordenboek, maar vandaag is hij uit de wielen gereden, knockout geslagen. Het gaat hem niet goed, zijn hart slaat hevig, zijn ademhaling is veel te snel. Hij ziet af, het heeft een half uur geduurd eer hij weer op zijn plooi was. De zee heeft hij vanop het strand verder bekeken en ja die was extreem (volgens Bernard hebben we dat in België nog nooit gehad als we aan het kiten waren). Het helpt allemaal niet, gefaald heeft hij, de natuur heeft gewonnen. 

Langzaam komt hij tot rust. De anderen zijn ondertussen aan de meet aangekomen met de kite, de ouwe met de jeep. De rust keert langzaam terug in zijn hoofd, hij begint wat rustiger te denken. Hij gaat het er niet bij laten, godverd nee!!!! Volgend jaar komt hij terug! Hij zal een paar lessen downwind techniek nemen en deze mentale en fysieke beproeving opnieuw ondergaan. Maar overwinnen zal hij, ook al is hij dan weer een jaartje ouder. Een plan, een nieuw plan heeft hij en uitvoeren zal hij het en dit keer succesvol.

's avonds hebben we nog wat gegeten, afscheid genomen van den Italiaan want die vliegt vandaag naar Sao Paolo. Straks gaan we aan de laatste kite dag beginnen en dan zit het er hier op. T was een zeer leuke vakantie denk ik.

Hoe Yuri ons ontvangen heeft, voor ons gezorgd heeft is ongelofelijk. Hij spreekt altijd over hoe wij hem ontvangen hebben in België, maar dat is niks tegenover wat wij hier hebben mogen mee beleven.

den ouwe