Brazilië: dag 11 een dag van Puratos en Unilin

Vandaag een gewone dag, eigenlijk niks speciaal, gewoon veel wind, mooi weer en onstuimige zee. De wind pieken gaan tot 50 knopen, dat is echt wel heftig. Voor Bernard is dat niks, die doet maar verder. Vandaag hadden we ook een andere Braziliaan bij, met Italiaanse roots. Hij kon die roots niet wegsteken, een handtasje (oranje), veel smeren en nog veel meer uitleggen. Die (zijn naam kan ik niet onthouden) Italiaan had een kite instructor mee om hoger te leren springen. De instructor, Michael, kennen we ook, fijne man. Maar waarom die Italiaan de man ingehuurd had, verstaan we niet, zijn niveau is eigenlijk bedroevend.

Bernard maakt er gebruik van om heel zijn trucken doos open te doen, de lucht in, drie keer rond de as, bordje uit en langs hem houden. Het landen is nog een werkpuntje, maar voor de rest ziet het er zeer goed uit. We zijn in blijde verwachting van het filmpje. Den ouwe kan dat niet zomaar laten voorbij gaan en ondanks de harde wind en windstoten zal hij het ook eens laten zien. En yep hij is de dakgoot thuis voorbij, een supersprong, mooie landing en verder. Bijzonder blij was hij en nog beter de jongeren (dus de rest) hadden het gezien!

In zijn tweede sessie wil hij zich nog eens overtreffen, de nok van het dak moet het doel zijn. Te hoog gegrepen, te veel kracht in alles gezet, redelijk neergekomen (dus dat viel wel mee) maar daar schoot de pijn in zijn buikspieren en hij dacht oei. Om toch wat gerust te stellen, de pijn is nu al een heel stuk beter.

De jongeren (dus de rest) begint weer te zagen over een downwind naar de lodge. Maar voor den ouwe is het duidelijk, nu niet, morgen niet en nooit niet. Hij had stilletjes ook wat geoefend ( ze hadden het natuurlijk weer gezien) en dat gaat zo moeizaam dat hij er nerveus van wordt. Dus dat is een een gesloten hoofdstuk.

Tussendoor merkt Bernard op dat er Belgen zitten. We hebben ze aangesproken, allemaal jongeren van de leeftijd van Charlotte en Bernard. Een meisje werkt in Sao Paolo voor Unilin, een ander meisje voor Puratos ook in Sao Paolo en haar vriend kan van zijn bedrijf (iets biomedisch) vanuit Sao Paolo home office doen voor 1 jaar. T is bijzonder, maar een fantastische ervaring voor hun. Ik ken er in België die dit wel zien zitten, Pa en ma (om over opa en oma nog maar te zwijgen) zouden het er heel moeilijk mee hebben maar dit soort zaken moet je doen als je jong bent en de kans krijgt. 

Den hele hoop dus een downwind terug naar de lodge, den ouwe met de jeep van Yuri op teenslippers terug naar de lodge gereden (een geluk dat hij de weg al goed kent hier), en zich wat uitgeleefd in het zand.

Het was weeral een fijne dag. De vermoeidheid begint toch wat op te spelen, 61 (bijna 62) jaar en wat minder getraind, je begint dat te voelen. Maar de fun is gewoon veel te groot en de ongemakjes moet je er bij nemen. Den ouwe hoopt toch nog minstens 10 jaar te kunnen kiten. Deze jeugdige omgeving houdt hem ook jong, want buiten het strand en de zee is het andere zicht ook best aantrekkelijk!

Heel veel dank aan Yuri, want hoe dat hij voor ons zorgt, dat is formidabel. Wij hebben hem wel zeer goed ontvangen in België, maar dat is niks met wat wij hier alle dagen beleven.

de overgebleven Nuytsen