Woensdag 30 september 2026 - wat een dag

We beginnen alle dagen op dezelfde manier met het ontbijt. Maar als snel waren we met de voorbereidingen voor het kiten bezig. We gaan naar Guriu om te kiten, top water maar vaak heel druk.

Yuri was wat te laat, maar tegen 11h zijn we vertrokken met de jeep. Denk maar snel aan Parijs-Dakar, want de weg naar Guriu bevat geen meter verhard, enkel zand en duinen. Ge wordt helemaal door mekaar geschud, ge rijdt door de duinen, dan weer over het strand, snel een bocht want het water staat te hoog of te diep en we willen niet vast geraken. Menig auto gaat hier op een jaar verloren, ze rijden zich vast, de zee komt op en de auto is weg. Een trip van 1,5 uur. Dan komen we aan de rivier, hier moeten we een "ferrytje" op. Niet veer voorstellen, de auto past er net op. Zoals ieder jaar wil Yuri niet zomaar ergens oprijden, als het bootje de vlag heeft van de verkeerde voetbalploeg (vb Club Brugge) blijft hij nog liever 2 dagen wachten. 

Na de overzet even naar "Casa Uco", een bijzondere lodge. helemaal eco, gebouwd door en van een frans architecte. Je kan er aan het zwembad liggen, lekker relaxen, toffe plaats maar ver afgelegen. Wij hebben er iets kleins gegeten. Uurtje bekomen van alle heen en weer geschud in de jeep en dan nog 10 minuten naar de kite spot.

Zoals gezegd een mooie spot, zeker bij hoog water. Maar druk, druk, druk. Niet te doen. En alles door elkaar, goeie kiters, leerlingen, middelmatigen en Belgen uit Okselaar. We hadden het in de lodge al door, maar het waaide zeer zeer hard. Het ging vlot boven de 60 à 65km/h. Ik kan zeggen, dat is flink, heel flink.

We waren wel voorzien, we hadden een 5 mee voor Charlotte, dat is de kleinste kite die we hebben (ooit gekocht voor Dakhla, maar nog nooit gebruikt). Charlotte denkt daar wat minder over na, vertrekt met de kite (ze de-powered nog volledig, dus op de kleinste kracht) en is weg. Den ouwe denkt dat zijne 10 toch wat groot gaat zijn en neemt de 7 waar Charlotte de afgelopen dagen mee aan het kiten was. De 7 was meer dan voldoende voor hem. Hij heeft dan maar afgewisseld met Bernard want de volgende maat was een 9 en die zou te groot geweest zijn. Yuri had een 9 en is de eerste 45 minuten helemaal niet in staat geweest om tegen de wind terug te komen, hij kon zijn kite niet onder controle houden.

Zoals gezegd, volk en een paar dikke grote idioten. Regels gelden hier blijkbaar niet en je kan maar beter uit je doppen kijken. Maar het ging goed, eens een verademing tov de wilde zee, nu golfjes van max 30cm. Dus full speed. 

Na een dik uur is Charlotte terug gekomen en heeft Bernard de 5 genomen, kwestie om aan te geven hoe hard het waaide. Na een tijdje Charlotte terug op het water. Ze zou leren springen vandaag. Instructor Bernard aan de kant, en zij maar oefenen. En inderdaad, ze doet het, niet hoog maar toch, ze landt en kite verder. Weer een stap genomen. Ze wordt misschien wat overmoedig, gaat kiten waar het wat smaller is en waar veel dode bomen staan. Je voelde het aankomen, je voelt het gewoon. Ze springt, misschien wat te extreem (maar zo is ze), krijgt de kite niet onder controle (zoals gezegd bij deze wind gaan wij in België niet meer op het strand wandelen), de kite crasht. Een geluk niet op zo een boom maar tussen twee bomen in, de kite heeft geen schrammetje. De kitester daarentegen, die vliegt natuurlijk eerst achter de kite aan, gaat over een hard stuk (ik denk beton) en dat snijdt er in. Bloed in het water (opletten want soms zitten hier haaien), een grimas, zwaar gewond natuurlijk. een hele teen onder het bloed. Den ouwe denkt "shit shit shit", Martine had het nog zo gezegd dat hij iets moest meenemen voor kwetsuren te behandelen. Maar daar in Guriu hadden we enkel gebruikte handdoeken en zonnecreme. Hij voelt de bui aankomen want Martine zal hem straks de levieten wel lezen. Goed, we staan daar dan en veel opties zijn er niet, dus de teen in een glas caiperinha, dat ontsmet ook, bovendien drinken we er dan nog twee (kwestie om ook aan de binnenkant ontsmet te zijn). Fantastisch opgelost denkt den ouwe, kwestie van alle aanwezige elementen te gebruiken.  

Yuri was ondertussen ook terug geraakt, die was heel blij dat hij er weer was. Wij hadden minder paniek, want de sleutel van de jeep was achter de ruitenwisser, we zouden de dag nadien altijd wel teruggekomen zijn om hem te zoeken.

De dag vordert zo wel snel, het begint te schemeren en we moeten nog de hele weg terug. Een lange rit, zeker voor de zwaargewonden want die moest dringend naar de wc. Een lange trip in de donker met een snelle spurt naar het wc van Charlotte.

's avonds nog wat kleins gegeten en de dag zat er weer op. Het begint te korten. Vandaag wordt weer een speciale, we zullen zien wat het geeft.

De Nuytsen

de foto's komen er ook aan binnen een half uur