Donderdag 1 oktober 2026 - a day to remember

Het kondigt zich aan als een rustige dag, Yuri pikt ons op tegen 11h en we rijden naar Paradise Lagoon. Een klein meertje op 45 minuten rijden. den ouwe heeft er mixed feelings over. Vorig jaar zijn we daar eerst een downwind gaan doen en nadien een BBQ op het strand. De BBQ was overheerlijk, heel heel simpel maar ooh zo lekker, enkel met locals, geen ingewikkelde zaken, geen bestek, geen echte BBQ maar twee stenen met een gril op. Gewoon subliem. Maar de downwind, dat was wat anders. Laat het woord wind gewoon weg, die was er niet. Den ouwe was als eerste vertrokken en als allerlaatste, lang na de anderen, op het strand aangekomen. zijn kite minstens 10 keer uit de lucht gevallen, gevloekt heeft hij toen, ze hebben het allemaal gehoord. Hij heeft toen beslist dat hij aan een downwind nooit meer zou meedoen.

Maar vandaag is anders, geen downwind, we gaan gewoon aan het meertje eten in een echt lokaal restaurant. Je ziet er geen enkele toerist, laat staan dat die gaan vinden waar het ligt. Den ouwe had er niet echt bij stilgestaan en had de uitnodiging van John John (de bezieler van de stichting voor de kinderen van het dorp dat we steunen) gewoon aanvaard. Niet toeristische dingen doet hij gewoon graag.

Het restaurant is klein, niks speciaal, gewoon heel simpel. Maar het verhaal is toch wel bijzonder. De eigenaar, Biu, heeft alles zelf gebouwd. Van de tafels, het gebouw, de wc, alles. De fierheid straalt er gewoon van af. John John haalt eerst enkele shotjes zelfgeproduceerde Cachaca, een Braziliaanse gedistilleerde sterke drank. Deze staat in een tonnetje in het midden van het restaurant waar iedereen van bij mag pakken. Daarbij vraagt hij een schoteltje bevoreren Kaju. Het zoete, fruitige en frisse van de Kaju is een perfecte combinatie met de intense, en toch wel zeer sterke drank. Daarna bestelt John John twee schoteltjes frieten, nu gaan jullie zeggen dat we idioten zijn, wie bestelt er nu frieten in Brazilië en dan nog op zo een afgelegen plaats. Ik kan u zeggen, ze waren geweldig, daar kan menig frituur in België niet tegenop. Ze waren in zelfgeproduceerd varkensvet gebakken en daar een zelfgemaakt coctailsausje bij. Vervolgens hebben we vlees, vis en groentjes gegeten, alles zelf gekweekt (de dieren de groenten), samen met van de beste caiperinha's die ik al ooit gedronken heb. Wat een beleving. En de eigenaar maar stralen, zo fier dat hij is over wat hij daar doet. Ook de wc is een beleving, helemaal gebouwd van lege Heineken (ja dat was een minpunt) bierflesjes. Doorspoelen doe je door een emmer te laten vol lopen. Ge moogt zeker zijn den ouwe gaat terug. We hebben ontzettend lekker gegeten, veel gelachen, de wereld verbeterd en grote plannen gesmeed.

Terwijl we daar zitten oppert John John het idee om de downwind van vorig jaar en de BBQ op het meer nog eens over te doen. den ouwe laat zich overhalen, hij kan slecht neen zeggen tegen Yuri of John John, maar ziet het eigenlijk niet zitten. Goed dat hij wat gebruind is ondertussen want anders hadden ze gezien dat hij wit wegtrok bij de gedachte alleen. John John begint wat rond te bellen. Een geluk: de anderen kunnen niet. Jammer, daar gaat de BBQ, maar de ouwe heel opgelucht want dus ook geen downwind. Het zit helemaal mee dit jaar, veel wind, prachtig water, veel zon en geen downwind. Wat een vakantie.

Na de lunch zouden we gaan kiten voor de lodge, altijd top. Maar daar komt Yuri weer met zo een fantastisch idee. Jan, we gaan aan de lodge vertrekken, doen een downwind naar Plakka, zo een 13km verder. Hij had al transport geregeld om ons terug te brengen. Den ouwe kan dus niet nee zeggen alhoewel hij vorig jaar zich ook na het avontuur op het meer had laten overhalen om een downwind op zee te doen (toen zo een 15km) en dit toen in een totale catastrofe is geëindigd. Hij heeft de finish niet gehaald, is gefrustreerd uit het water gekomen en gezworen dat hij nooit, maar dan ook nooit nog een downwind zou doen. Maar hoe kan je nu neen zeggen tegen Yuri, de gast die hier een hele week voor ons zorgt, die altijd klaar staat, bezorgd is, een top gast.

Den ouwe zegt dus dat hij meegaat. Bedenkt zich wel dat hij beter wat water had gedronken in plaats van al die caipirinha's, voelt de bloeddruk stijgen, denkt na of hij al zijn pilletjes wel genomen heeft, kijkt wat naar boven voor een paar schietgebedjes (t' kan maar helpen). Hij heeft er helemaal geen zin in, maar goed hij vertrekt. Hij vertrekt wat sneller dan de andere twee (Bernard en Yuri; Charlotte was veel slimmer die bleef voor de lodge kiten), sneller betekent wat vroeger om wat voorsprong te hebben, want die twee zijn gewoon veel en veel rapper. Het eerste derde (geschat) gaat verbazend vlot, 't is bijna niet te geloven, het moet de drank zijn denkt hij. Die twee anderen komen er dan aangevlogen. Had hij er maar niet naar gekeken. Wat er dan door zijn hoofd gaat weet hij ook niet, denkt hij dat die twee makkelijk te volgen zijn, dat hij een begenadigde dag had, speelde de drank op, hij weet het niet. Wat hij wel direct voelt is dat het verkeerd gaat. Kiten naar beneden en op het water, bord kwijt, steeds grotere golven. De stress slaat toe, hij weet dat hij kalm moet blijven maar toch. Die twee anderen veel te kort in zijn buurt. Hij zijn bord gaan zoeken midden in de zee, dat vraagt energie, zeker voor 60 plussers. Uiteindelijk bord gevonden, aangekregen (ook een inspanning in het water) en weer weg. Maar ja, het vertrouwen was diep gezakt. Hij zag de finish niet liggen, dus weet dat het nog ver is, kijkt op zijn horloge en ziet dat ze al 15 minuten onderweg zijn. Hij kan enkel denken "waarom kunt ge zo stoem zijn omdat te willen doen". De kite valt nog een paar keer, bordje nog eens kwijt. Die twee anderen doen er ook geen goed aan, want die amuseren zich rot op het water. Het zit niet mee! Maar dan ziet hij in de verte, een puntje, maar een belangrijk puntje, hij ziet het hutje van Plakka. Dat geeft ne mens moed, want vorig jaar heeft hij dat puntje nooit gezien. Het vertrouwen komt terug, dit keer gaan we de meet halen denkt hij. Hij wordt relaxer en kite flink verder, de snelheid wordt opgedreven, hij passeert de twee anderen (die hadden natuurlijk gewacht, maar dat vergeten we even), dat geeft nog meer moed, hij draait de gas nu helemaal open, deze wedstrijd gaat hij winnen. Ja, aandachtige lezer, ge voelt het komen, ge voelt het gewoon en eigenlijk weet ge het al. Het blijft goed gaan, hij passeert de finish, gaat zelf wat verder door om nadien tegen de wind terug te komen. Voila, dat gaan ze hem niet meer afpakken. Zijn eerste gedacht, we doen er morgen nog eentje en ook overmorgen. Maar als hij uit het water komt, lopen de benen vol, de spieren spelen op. Oei dit heeft meer energie gevraagd dan eerst gedacht. Maar dat gaat hij niet laten zien.

Terug in de lodge even alles opruimen en iets drinken. Den ouwe snel een douchke en dan zijn t-shirt aan. Dat t-shirt had hij speciaal gekocht voor dit soort gelegenheden. Vooraan staat "never underestimate a kitesurfer in his sixties", ze zullen het geweten hebben. Yuri plat van het lachen.  

Tegen 19.30h komt Yuri ons ophalen aan de lodge om iets te gaan eten. Ik was niet de enige die kon verrassen met een tshirt, plots stond hij daar in een Belgisch voetbaltruitje. Hij lacht dat het truitje geen 5 sterren (voor 5 gewonnen WK's) heeft zoals dat van Brazilië, maar het kan er mee door.  De avond was nog niet om. In de rit naar en van het restaurant werden grootse uitspraken gedaan, wie kon het beste biljarten. Den ouwe had dat aan zich voorbij laten gaan, die had gezwegen. Die anderen wisten niet dat hij vroeger een biljart tafel thuis had. Maar tegen zijn gewoontes in heeft hij gezwegen. Dus na het eten, wij naar de café. Een karaoke café met een kleine pooltafel. De twee jongste mannen helemaal opgehitst om te spelen en te winnen. Yuri tegen Bernard. Je kan al snel zien dat het geen geweldig niveau is, maar de ouwe zwijgt. Bernard wint. de winnaar speelt verder, dit keer tegen John John, de laatste wint. John John wil dan tegen mij spelen. Ik aarzel, maar zoals gezegd, den ouwe kan moeilijk neen zeggen en bovendien ziet hij opportuniteiten. John John is er aan voor de moeite. Daarop wil Yuri, maar ook die was geen partij voor den ouwe. Charlotte, na ondertussen 2 caipirinha's in de café wil tegen John John spelen. Ook zij wint. 

Tegen 11h zijn we moe maar voldaan vertrokken, hebben we afscheid genomen van Yuri want die vertrekt vandaag naar Fortaleza. Hij is gewoon een top kerel, onwaarschijnlijk wat die allemaal doet.

Vandaag onze voorlaatste dag, morgen om 16h zit het er hier op en vetrekken we richting luchthaven.

Het was een fantastische dag, a day to remember.

De Nuytsen

vergeet niet naar de foto's te kijken